Turas Traenach

664km, 16 charráistí, 1,700 duine, 13,5 uaire an chloig.

Chuir mé aistear díom inné nach ndéanfaidh mé dearmad air ar feadh mo shaoil ar fad. Tharla an iomarca rudaí le linn an turais traenach ó Belo Horizonte, i sléibhte Minas Gerais, go dtí Vitória, ar chósta an Atlantaigh in Espirito Santo, le cur síos a dhéanamh orthu i gceart anseo, ach beidh cuid acu le léamh ar Na Ceithre hAirde i bhFoinse an tSathairn seo chugainn.

Ach le tuairim a thabhairt duit faoin gcineál aistir a bhí ann: samhlaigh traein atá chomh fada sin (16 charráistí agus inneall ollmhór roimhe) go bhfuil tú in ann an cloigeann agus an ruball le feiceáil ag an aon ám amháin; traein atá in ann 1,700 duine a iompar; traein nach bhfuil in ann dul níos sciobtha ná 80km/su... agus beidh cineál tuairim agat faoin gcineál aistir.

Chaith mé 13,5 uaire an chloig i mo shuí nó i mo sheasamh ar an mbalcón le mo chloigeann sáite amach as an bhfuinneog sa ghaoth agus sa ghrian, ag féachaint ar an tírdhreach ag sleamhnú thart, na sléibhte, na tailte méithe, an Rio Doce, atá donnrua i láthair na huaire mar gheall ar an méad cré a chuir an bháisteach san uisce, agus ar na bailte beaga agus na daoine. Faoi dheireadh an lae bhí mé clúdaithe le hallas, dusta, agus le spotaí beaga airgid ón iarann ar fad a iompraítear ar an líne thraenach seo, ar leis an Companhia Vale Do Rio Doce é, ceann de na comhlachtaí déanta stáin is mó ar domhan.

Mar a dúirt mé, níl ansin ach tús an scéil. Beidh an chuid eile le léamh ar Na Ceithre hAirde ar Foinse Dé Sathairn.